Inmiddels weer even wat verder, volgens mij een paar weken al sinds ik heb geschreven. Ik kom niet echt toe aan andere logjes bezoeken, maar wil wel zeggen dat ik jullie zeker niet vergeet.

 

Er zijn flink wat dingen gebeurd, ben er nog erg onder de indruk van. Vorige week kreeg ik savonds zo'n uitbarsting van gevoelens dat ik mijn spullen op mijn kamer kapot ben gaan gooien en niet meer rustig kon worden. Er is toen s'nachts nog een arts geweest voor gesprek en extra medicatie. En ben toen het weekend ook volgens afspraak hier gebleven, om wat meer prikkelarm te zijn, en wat rust om te stabiliseren. We hebben vorige week ook gekeken naar deze situatie en alles wat in mijn hoofd gebeurd.

Ze dachten toen ik hier net was al dat ik meerdere "kanten" in mezelf heb ontwikkeld. Maar daar wilde ik niet echt aan, nu kwamen ze erop terug dat ze toch denken dat het zo is en dat ik een dissociatieve stoornis heb. Het komt vaak voor bij langdurig trauma dat bepaalde stukken in jezelf afsplitsen van de "gezonde kant" bij mij is dit de "woedende kant" die ik in bepaalde situaties toen in ben gaan zetten om te overleven en controle terug te vinden.  En het "kleine bange kind" dat zich heeft afgesplits om het te kunnen verdragen. Ik vind het allemaal nog erg ingewikkeld, en ik schrok er ook erg van. Maar dit betekent niet dat ik meerdere persoonlijkheden heb, wat ik er in eerste instantie uit beleefde, maar dat de delen die bij anderen zijn geintegreerd in hun persoonlijkheid, bij mij nog geen fragmentatie hebben gekregen. Dus nog heel erg los staan. Ergens voelt het fijn dat we er nu zo naar kijken, ook dat ik juist hoor nu dat dat bange kleine kind juist meer ruimte nodig heeft, meer moet en mag huilen, en er mag zijn.. en dat ze samen met mij kijken hoe ik ermee om kan gaan. Anderzijds voelt het ook heel erg verwarrend, en voel ik me er heel erg down onder.

 

Maar dat down voelen zal wel niet alleen voortkomen uit dit nieuws, maar ook samenhangen met de thema's waar ik mee bezig ben, de emoties die allemaal boven komen maar ik nog maar moeilijk geuit krijg.

Ik voel me zo verdrietig, maar krijg er amper een traan uit geperst. En dat werkt heel frustrerend omdat het zo opstapeld, en ik denk dat dat door is geslagen even naar down.

 

In elk geval, we doen nu even een stapje terug. Ze hebben gezegt, het zal steeds met een stap traumaverwerking gaan, en dan weer stapjes terug om te stabiliseren om vervolgens weer een nieuwe stap te zetten. Ik vind het erg moeilijk om wat pas op de plaats te doen. Maar ik denk dat ik het vooral moeilijk heb met mijn emoties. Hoe verdraag ik ze, hoe ga ik ermee om als ik ze niet geuit krijg? En hoe sta ik ze toe, en wat moet ik ermee?

Dat zijn bij mij nog flinke worstelpunten.

 

Ik zie het momenteel ook eventjes niet zo positief in, ben even flink moe van alle emoties en alles in mijn hoofd en zou graag gewoon even een weekje verdoofd worden met medicatie en er even niet hoeven te zijn. Maar dat kan helaas niet. Dus ik probeer heel hard mijn best te doen om veel te praten, savonds ook gesprekken te doen met de wand en afleiding en ontspanning te vinden.

Het is moeilijk, het doet heel veel pijn van binnen..

Maar ik doe echt hard mijn best.

 

Ik start volgende week ook met assertiviteits training, denk dat dit heel goed voor me is.

 

Ik wou even weer wat laten horen, maar ik kom snel weer meer schrijven.

 

Hai lieverds,

 

Ik heb veel liefs van jullie gelezen, ik vind het heel erg fijn dat jullie me zo steunen en er voor me zijn. Het maakt het allemaal wat minder alleen.

 

Echt aan reageren ben ik nog niet toegekomen, ik hoop van het weekend als ik thuis ben.

 

Inmiddels mijn 4e week hier. Het voelt alsof ik in een grote diepe zwarte put ben gevallen waar ik niet uit kan klimmen. Mensen horen me wel, en ze proberen me gerust te stellen en te praten met me dat ik er wel doorheen kom. Maar ik voel het niet. Ik voel grote paniek, angst en wanhoop dat ik niet omhoog geklimmen kom. Hoe hard ik ook tegen de wand aanklim en probeer omhoog te klouteren.

Dat is een beetje een omschrijving van hoe ik me voel. Het valt me echt heel zwaar om deze behandeling hier te doen, en het schreeuwt iedere avond weer in mij dat ik op wil geven. Ik weet dat dat geschreeuw voort komt uit de angst. De angst dat ik het niet redt, het niet meer kan verdragen. Het knelpunt is nu ook dat ik niet weet hoe ik de emoties er moet laten zijn. Hoe ik tegen mezelf kan zeggen en het ook echt kan voelen, "het is er, je hoeft er niets mee maris, er gebeurd niets, het zakt wel weer, maar voel je nu maar gewoon even rot, dat mag" ik ben in mijn hoofd steeds er tegen aan het vechten. Met mijn lichaam ook volgens mij. Ik wil het met man en macht wegkrijgen omdat ik niet weet wat ik ermee moet, hoe ik het moet dragen, en ervan in paniek raak.

Want hoe doe je dat toch? Hoe verdraag je toch je emoties? En hoe kom je daar goed door heen?

Ik vind het zoiets lastigs. Voor mij voelt het of de wereld ieder moment kan vergaan. Zo sterk, maar zo griploos. En wat ik wil is, dat ik het gewoon aankan. Dat het goed is dat ik het voel, ook al is het niet fijn.

En ik vraag me af hoe ik dat punt ga bereiken en wanneer?

En het liefste, aller allerliefste van binnen wil ik even helemaal niets meer voelen. Gewoon rust in mijn hoofd en lijf. Ontspannen. Ontspannen, haha.. ik kan me niet meer herinneren wanneer ik dat voor het laatst heb gevoeld.

 

Hoe doe je dat toch?

 

Ik ben momenteel bezig in de therapie om een veilige plek te creeeren. Voor als ik start met de emdr, dat ik na de emdr een punt heb waar ik naar terug kan keren in mijn hoofd, gedachtens.. waar het veilig is.

We hebben vandaag besproken wat een veilige plek voor mij zou zijn,

het is een huiskamer, met veel kaarsjes en sfeerlichtjes, met 2 banken, de gordijnen dicht. Waar ik muziek heb, tijdschriften en een tv. Eten en drinken.

Ik wilde een veilige plek in mijn hoofd creeeren bij iemand, maar het is de bedoeling dat het echt een plek is en niet een persoon.

Mijn therapeute heeft hier een verhaaltje over ingesproken op tape. En dit moet ik nu iedere dag terug luisteren zodat ik oefen met naar die veilige plek toe gaan. Ik heb 2 keer in de week nu individuele beeldend, waar ik na de emdr verder werk met mijn emoties en de gebeurtenissen.

Ik weet dat ik goed aan de slag ben. Dat doe ik ook. En ik wil hard werken, en dat blijf ik doen.

 

Soms is het alleen ondragelijk om door te gaan, en dat voel ik momenteel iedere avond.. en dat maakt het moeilijk dat ik niet een dag heb om me aan op te trekken. Ik zie tegen iedere nieuwe dag weer op.. omdat ik zo bang ben voor wat ik allemaal ga voelen. En ook bang ben dat het juist nog zwaarder wordt. En dat gaat het ook worden, dat kan niet anders.. want ik heb nog een hoop om doorheen te gaan. Ik ben nog maar amper begonnen....

 

 

 

"Ik verlang naar Lente, naar rennen in het gras,

zorgeloosheid en een gevoel van rust"

Sorry lieve schatten dat ik nog niet iedereen de beste wensen heb gewenst voor het nieuwe jaar, dat ga ik nog doen en ook nog op jullie berichten reageren.

 

Ik ben even zo radeloos en wanhopig en weet niet meer hoe ik erdoorheen moet komen. Ik ben ziek geworden, verkoudheid en moet de hele tijd overgeven, dus wilde vandaag proberen goed voor mezelf te zorgen door op bed te gaan liggen en uit te rusten. Maar heb de hele dag al herbelevingen en gisteren ook al en ik kan het gewoon niet meer aan nog een herbeleving te doorleven alleen. En denk alleen nog maar aan mezelf zo ontzettend veel pijn doen.

 

Ik heb sinds vorige week last van straffende stemmen in mijn hoofd en ik probeer echt de hele tijd er tegen te vechten. (ze weten dat hier) en vanavond heb ik allemaal briefjes gemaakt voor op mijn kamer met dingen die mijn psychotherapeute zei tegen de stemmen in, dat ik mag leven, dat ik niet dood hoef, dat ik hulp moet vragen, dat ik van de wand mag komen, dat het goed komt en dat ieder gevoel weer zakt. Maar ik zit zo in mijn wanhoop en radeloosheid en ik ben net naar de wand toegegaan en aangegeven hoe wanhopig ik me voel en dat ik worstel met mezelf niet pijnigen en met de angst dat ik nog meer herbelevingen krijg en er niet alleen doorheen wil gaan. Ze zei dan ook wel dat als ze vanavond ziet dat ik in een herbeleving kom ze dan naar me toekomt, en dat ze me dan aan gaat raken. En dat is fijn maar ze is vanavond maar weinig op de groep dus de kans dat ze het zal zien is minimaal en ook dat maakt me nu dus bang. En om half 10 hebben we een nieuw contact moment om te kijken hoe dan, en hoe verder. En eigenlijk wil ik nu gewoon even vast gehouden worden , even vastgehouden worden en er niet alleen doorheen gaan. Maar dat durf ik natuurlijk niet te vragen.

Ik ga echt de controle verliezen zo..

 

Morgen zie ik mijn psychotherapeute weer ik hoop dat ik dan kan aangeven hoe het gaat en we samen kunnen kijken naar veiligheid.

Ik voel me ook zo ontzettend teveel hier, ik voel me zo stom, zo'aansteller, zo'n stom stom stom mens.. en ik krijg die gedachten maar niet uit mn kop. Ik voel me zo eenzaam in mezelf door die herbelevingen en dat wanhoops gevoel, zo zo kut gevoel!

 

Sorry voor dit bericht, voor de wanhoop en alles.

 

 

Kerstmis, ik ben eigenlijk alleen vandaag en gisteren.. en heb niet echt een kerstgevoel. Heb gisteren en vandaag zoveel geslapen. Ben aan het afbouwen met medicatie en was zo moe. Heb een vreselijke nachtmerrie gehad vanacht.. heb even alle afscheid herbeleefd van de laatste therapeute, weer terug gevoeld van mijn oude emdr therapeute.. pff, ik voelde me zo enorm verdrietig toen ik wakker werd!!

 

Dus vandaag maar lekker rustig aan en ik probeer goed voor mezelf te zorgen. Heb een voetenbadje genomen :p Ik voel me ergens toch wel eenzaam zo.. Mmm, maar ik duik zo op de bank voor de tv!

 

Ik heb de afgelopen dagen wat geschreven (mijn schrijfopdracht) en ik wil het hier ook delen. Het kan wel TRIGGEREND Zijn dus als je er wat gevoelliger voor bent lees het maar niet. Let goed op je eigen grenzen.Ik heb toch besloten het even weg te halen, omdat het nog wat te kwetsbaar voelt. xxxx

 

Dag lieverds,

 

Ik kom even schrijven vanuit mijn opname. Het is nu mijn 2e dagje hier.

Gisteren ben ik erg welkom ontvangen, iedereen is heel vriendelijk en staan open voor een praatje. Dat is dus wel heel prettig.

Wel is het nog enorm wennen. Gisteren was het wel iets erger als gisteren, wist ik me echt nog even geen houding te geven als ik in de huiskamer liep, en alles in mijn lichaam stond strak van de spanning. Voelde me savonds ook zo ontzettend verdrietig, weet niet precies waardoor maar ik denk alle nieuwe indrukken en de spanningen, en bepaalde dingen die me heel erg confronteerden.

 

Vandaag is het ietsje minder eng, met het eten voelde ik me al iets minder gespannen en ik durf rond te lopen :P

werd alleen vanochtend wel wakker met een enorm verdrietig gevoel, we hadden eerst cognitieve therapie, dus mijn tranen binnen proberen te houden, want daarna had ik individueel en vond het niet zo gepast om mijn 2e dag al te huilen in de groep. Maar helaas ging mijn individueel niet door, ze had maar 5 minuutjes dus het is naar morgen verplaatst. Heb wel even kunnen vertellen hoe ik me voelde en een goede opdracht van haar gehad. Een schrijfopdracht,

 

op mijn kamer ontroerende muziek gaan luisteren, met daarbij een half uur schrijven, ik ben verdrietig,, want....

en dan alles opschrijven wat er in me opkomt zodat ik wat uit kan huilen.

Ga het zometeen doen, maar ga vanavond ook een gesprek aanvragen met de wand (wand= weekend, avond, nacht dienst) ik durfde het eerst niet omdat ik er nog maar zo kort ben, maar ga het toch doen, heb even wat steun nodig.

 

Vandaag hebben we ook PMT gehad, dat was wel moeilijk, we moesten nl als opdracht steeds elkaars handen vast houden in een oefening, en dat... pff ik stond bijna te huilen ervan, dat vind ik zo moeilijk omdat ik mezelf zo vies voel, en ben bang dat anderen dat ook denken.

Maar dus wel een goede exposure!

 

Morgen hebben we s'ochtends eerst psycho groep, en dan heb ik individueel.

en om 14.00 weeksluiting en 0m 15.00 naar huis.

 

Volgende week zal het vast wel wat meer gaan wennen, de eerste dagen zijn het moeilijkst meestal..

 

Om niet mijn gevoel te vermijdden vertel ik jullie toch eerlijk dat ik me zo verdrietig voel en wat me angstig maakt.  Ik ben blij dat ik hier kan schrijven, een voor mij veilige plek.

 

 

 

 

 

Had vanacht zo raar gedroomd, en ben er heel raar van wakker geworden. Heb zeg maar even in een " luchtbel" gezeten. In dromen kan alles, en ik droomde vanacht over iemand waar ik me zo veilig bij heb gevoeld. Dat ze er weer was, in mijn leven, naar me toe kwam, en me omarmde.

Ik mis haar ..

De veiligheid van een ander,

het vertrouwen dat er was

haar liefde vol omarming

 

Ja ik mis haar .. Heel erg.

 

Ik heb deze week een volle drukke week. Juist goed denk ik, want het is mijn laatste weekje thuis en de zenuwen beginnen inmiddels wel wat door mijn lijf te gieren 

Afleiding is dan wel heel fijn. Vanavond komt een vriendinnetje lekker eten, en blijft dan nog een tijdje.

Morgen heb ik gesprekken, psycholoog en huisarts.

Woensdag lekker de hele dag naar een ander vriendinnetje.

Donderdag, dagje voor mijn zelf.

Vrijdag laatste gesprek bij deze psycholoog .. en dan smiddags naar Amsterdam naar een vriendin en daar blijven tot maandag.

En dan maandag ... Jaaaaaaaa... spulletjes pakken, want dinsdag begint de behandeling!!

 

Ik wilde nog een tekening die ik op behandeling heb gemaakt, en mijn naakte tekenen delen (naakte tekenen gaat nog niet zo goed hoor! Ziet er nog een beetje raar uit haha),

Hier komt ie!!!

Ik met "kleine maris" in buik

 

Naakte tekening

 

 

Kon ik maar stoppen

stoppen met slapen

en uren .. uren

wakker blijven

 

Kon ik maar stoppen

stoppen met voelen

en mezelf

volledig uitschakelen

 

Kon ik maar gewoon huilen

vertellen

het is vreselijk

het doet zo'n pijn

 

Als ik kon

dan zou ik huilen

overstromen

van de tranen in mij

 

Als ik kon

zou ik schreeuwen

schreeuwen

van de pijn in mij

 

En als ik kon

dan zou ik zorgen

voor het meisje

voor mij

 

Maar ik kan niet

ik kan niet huilen

ik blokkeer

en dat doet pijn

 

Ik kan niet

ik kan niet schreeuwen

de schaamte

overheerst het al

 

En ik kan niet

ik kan niet zorgen

voor mijn ik

omdat ik haar haat

 

En kon ik

kon ik maar zeggen

wat er is

van het geheim in mij ..

 

En vragen

of iemand of jij

mij kan troosten

met een veilige omarming

 

Me vasthouden

voor veiligheid

alsjeblieft, alsjeblieft 2 armen

alsjeblieft even voor mij..

 

Maar nee,

ik ben volwassen

kind zijn of kind voelen

dat mag niet meer!

 

Als het toch kon ..